Nieuws

Drie Haagse boezemvrienden tegen elkaar in de Tweede Divisie

Alle drie stonden ze te boek als talent. Alle drie speelden ze voor ADO Den Haag. Alle drie redden ze het niet en maken momenteel furore in de Tweede Divisie. Onze partner ELF Voetbal sprak met Joël Tillema (29) en Jordy Strooker (27) van Rijnsburgse Boys en Raily Ignacio (31) van AFC.

,,Fa’ka”. Joël Tillema stapt uit zijn auto als Raily Ignacio hem luidkeels begroet, gevolgd door een handgebaar. ,,Jordy (Strooker, red.) komt eraan. Hij stond vast in het verkeer. Ik sprak hem zojuist nog.” Tillema knikt. ,,Ik ook.” Dat blijkt geen toeval. De heren blijken elkaar op dagelijkse basis te spreken. ,,Hoe vaak? Heel vaak. Als de één iets meemaakt, belt hij direct de ander. We voeren de hele dag overleg, haha.” We zijn in het Zuiderpark, Den Haag. ,,Dit ken ik niet terug man. Dit was er nog niet in onze tijd”, klinkt het wanneer ze het nieuwe jeugdcomplex De Aftrap van ADO Den Haag aanschouwen. In de tussentijd wordt de zoveelste hand geschud. ,,Wie dat was? Geen idee, maar van gezicht herken ik hier nog veel mensen.”

In het Zuiderpark, waar het toenmalige stadion en het oude jeugdcomplex waren gevestigd, ligt een deel van hun verleden. Strooker droeg twaalf jaar het shirt van ADO Den Haag, Tillema was er na de jeugdopleiding van Ajax te hebben doorlopen drie jaar selectiespeler en Ignacio speelde twee seizoenen voor de Eredivisie-club. ,,Het laatste halfjaar werd ik verhuurd aan FC Dordrecht. Maar Jupiler League was niets voor mij. Dat had ik snel gezien. Ik had nog een optie voor een jaar bij ADO Den Haag, maar van mij hoefde het niet meer. Dan liever ballen in de Topklasse en nu Tweede Divisie. Daaruit haal ik veel meer voldoening.”

Pleintjes

ADO Den Haag: de band met de club is door de wijze van hun vertrek volledig leeggelopen. Maar in het Zuiderparkstadion ontkiemde wel een innige vriendschap. ,,Raily en ik kenden elkaar al”, vertelt Tillema. ,,We zaten allebei op Scholengemeenschap Westhage. Ook voetbalden we vaak tegen elkaar op pleintjes hier in Den Haag. Op het pleintje tegenover de kerk in Loosduinen, op het Oranjeplein in de Schilderswijk of het Ketelveld in Moerwijk. Wie er meestal won?” Een lachsalvo volgt. ,,Zeg maar allebei even vaak. Toen Raily in de zomer van 2009 van Westlandia naar ADO kwam, was hij een bekend gezicht voor me. Jordy speelde in de A1, maar deed op maandagavond vaak mee met het tweede elftal. Daar speelden Raily en ik ook wekelijks. Vanaf het begin klikte het tussen ons. Voor ik het wist, trokken we ook buiten het voetbal met elkaar op. Even naar de stad, samen eten, een drankje doen, uitgaan. Onze band is verder en verder gegroeid.”

Strooker lacht. ,,Als A-junior had ik nog geen auto. Ik woonde bij mijn moeder in Zoetermeer en kwam met het openbaar vervoer. Dan pikte Raily, die een auto van de club had, me op bij de tramhalte Wouwermanstraat en reden we naar het stadion.” Hij kijkt even opzij. ,,Altijd op het laatste moment. Vijf minuten voordat we binnen moesten zijn, stapte ik in zijn auto. Vaak konden we net een liedje afluisteren. Dan snel uitstappen en een minuutje voor het afgesproken tijdstip waren we binnen. Soms een minuutje daarna, haha.”

,,We zagen elkaar elke dag op de club”, vervolgt Ignacio. ,,Tijdens de lange busreizen van het tweede elftal zaten we bij elkaar. Natuurlijk speelde mee dat we alle drie in hetzelfde vaarwater zaten. We waren talenten, maar speelden voor een handvol supporters in het tweede elftal. Soms zat één van ons bij het eerste op de bank. Een echte kans kregen we niet. Dat was frustrerend. We zochten troost bij elkaar. De band werd alleen maar hechter. Achteraf kun je stellen dat we net in de verkeerde periode bij ADO zaten. Jeugdspelers kregen op dat moment geen kans. Er was geen vertrouwen. We hingen er maar bij. Van spelersbegeleiding was al helemaal geen sprake. Nu is dat bij elke club goed geregeld. Er is minder geld, waardoor de jeugd belangrijker is geworden. Wij moesten ons maar zien te redden. Dat deden we met elkaar. We maakten het op onze manier toch gezellig.”

Afscheid

Ignacio trok met Tillema na het seizoen 2010/’11 de deur van het Zuiderparkstadion achter zich dicht. Ze speelden opgeteld negen wedstrijden in de Eredivisie. Ignacio: ,,We moesten samen naar het stadion komen. Dat leek ze het beste. We waren toch altijd samen. Toen hoorden we dat de opties in onze contracten niet werden gelicht. Geen verrassing. Zo gaat dat in het voetballeven. Ik kan me erg druk maken, maar dat helpt niet. Er openen weer andere deuren. Ik had op dat moment ook geen zin meer om te voetballen.” Tillema: ,,Ik kan veel mensen de schuld geven, maar uiteindelijk ligt het toch altijd aan jezelf.” Strooker moest zich tien maanden later ook melden. ,,Ik hoorde van trainer Wilfred van Leeuwen dat ik opnieuw op de bank moest zitten bij het tweede elftal. Die situatie was ik inmiddels beu, omdat ik al een halfjaar deel uitmaakte van de selectie en geen enkele vooruitgang zag. Nu kreeg ik niet eens de kans om me in de kijker te spelen. Ik vroeg of ik in plaats daarvan mocht trainen. Daar leerde ik meer van. De volgende dag werd ik gebeld. Of ik me met al mijn ADO-spullen wilde melden voor een gesprek met hoofdtrainer Maurice Steijn. Ik moest alles inleveren en werd weggestuurd, zogenaamd vanwege werkweigering. Ik had niet mogen vragen om te gaan trainen. Dat deed me veel pijn. Ik had mijn leven twaalf jaar ingericht ten bate van ADO Den Haag en dan dit. Ik mocht mijn officiële debuut niet eens maken. Die gang van zaken beïnvloedt mijn mening over de club tot op de dag van vandaag. Ik ga daarom ook nooit kijken.”

Amateurs

Strooker vertrok naar Rijnsburgse Boys. ,,Ik had een zaakwaarnemer, maar die zag mij niet meer als belangrijke klant nadat ik werd weggestuurd.” In de toenmalige Topklasse kreeg hij na een jaar gezelschap van Ignacio, die van Spakenburg overkwam. Tillema ging eerst naar Scheveningen (,,Ik had het plezier helemaal verloren en vond het daar terug”) en Spakenburg om in 2015 ook het shirt van De Uien aan te trekken. Een jaar eerder had Strooker juist Tillema vergezeld bij Spakenburg. ,,Grappig dat we alle drie voor deze clubs hebben gespeeld, maar nooit tegelijk”, vertelt Strooker, die in 2016 terugkeerde in Rijnsburg, waar Ignacio net afscheid had genomen. ,,Het zou super zijn als we nog een keer bij een club in bijvoorbeeld de Tweede Divisie samenspelen.” Ignacio: ,,Iedereen kijkt nu naar zijn eigen carrière. Logisch. Bij AFC heb ik het goed naar mijn zin. Zowel sportief als financieel. Zeg nooit nooit, ik zou het erg leuk vinden, maar vergeet niet dat we elke zomer samenspelen.”

Terwijl de zon nog hoog aan de hemel prijkt boven het Zuiderpark, komt het vriendenteam ter sprake dat toernooien speelt door heel Nederland. “Amsterdam, Rotterdam, Enschede, we gaan overal naartoe. We spelen elf tegen elf en winnen best vaak. Als we verliezen, is iedereen chagrijnig. We doen dit al een zomer of tien en sinds vorig jaar hebben we ook een officiële naam: TVO. Tot Vriendschap Opgericht. Er spelen alleen donkere jongens in ons team. Alleen onze keeper is wit, Yannick Kokshoorn van SV Nootdorp. We maken er telkens een mooie dag van. Vol gezelligheid en lekker eten. Alleen moet Jordy volgend jaar vaker meedoen. We missen hem.”

Vakantie

Ook hun vakanties brengen ze gezamenlijk door. ,,Afgelopen zomer zijn we voor de derde keer met zijn allen naar Curaçao gegaan”, vertelt Tillema. ,,De vorige keren met gezin. Nu voor het eerst met alleen de mannen. Elf dagen. Ook een vierde vriend, Joseph, was erbij. Of we een bal hadden meegenomen? Nee, we hebben andere activiteiten ondernomen. We konden lekker onszelf zijn.” Ignacio’s ouders komen uit Curaçao. Waar de vader van Strooker van Surinaamse afkomst is en hij een Nederlandse moeder heeft, is de situatie bij Tillema juist omgedraaid. Wordt Suriname de volgende gezamenlijke reis? ,,Misschien wel. Zou hartstikke leuk zijn.”

,,Wist je dat het zoontje van Jordy op dezelfde crèche zit als mijn zoontje?”, vertelt Ignacio. ,,Hierachter, in Zuidwest. Die van mij is net drie jaar, die van Jordy net twee. Ze zijn nu al beste vriendjes. Als ik Elijah ophaal, bel ik Jordy. Spreken we soms daar af. Als ik binnenkom, zie ik Elijah vaak spelen met Djaédy. Ook op de foto’s die door de leidsters worden doorgestuurd, zie je ze samen. De mijne kan al voetballen, en Djaédy ook, zo zag ik op de Snapchat van Jordy. Joël heeft een meisje.” Hij knikt. ,,Noaley-Mae. Ze is net twee jaar. Ze heeft later twee mooie bodyguards om zich heen, haha.”

Tillema woont in Duindorp, Ignacio is de Schilderswijk trouw gebleven en Strooker is op zoek naar een eigen stek in Den Haag. ,,Het is allemaal dicht bij elkaar. Onze vriendschap zal daardoor nooit verloren gaan. Weet je? Op papier zijn we allemaal senioren. Maar in ons hoofd zijn we nog achttien jaar, haha. Tja, wie had dat ooit gedacht toen we voor het eerst gezamenlijk de kleedkamer van ADO Den Haag binnenstapten? Verdorie, dat is alweer bijna tien jaar geleden.” De blik gaat richting de trainende jeugd van ADO. ,,Ik kan voor ons drieën spreken: we zijn niet jaloers”, zegt Ignacio. ,,We blinken alle drie uit op het niveau waarop we nu spelen. We zijn gelukkig, trotse vaders, onze ouders leven nog en we hebben het gezellig. Zeg nou eerlijk… wat verlang je nog meer?”

Tekst: Sander Berends / ELF Voetbal

Meer Tweede Divisie op ELF Voetbal? Ga naar: http://www.elfvoetbal.nl/

Lees ook:

Bart Freke moet per direct stoppen

Raily Ignacio uitgeroepen tot Speler van de Maand in september