Nieuws

Hoe een voetbalwens ontaardde in een bizar avontuur

Een mooi avontuur in Denemarken lonkte, maar plotseling ging daar een ferme streep door. In plaats daarvan keepte Richard Arends op IJsland. Door hem samengevat als ‘een gek avontuur’. Na twee seizoenen Spakenburg is de 27-jarige sluitpost nu beland bij Kozakken Boys.

Wind, veel wind. Ook een prachtige natuur, zomers waarin het de hele dag licht blijft, de thermometer die met mazzel de veertien, vijftien graden aantikt en de kronkelige wegen voorbij de kust. Het zijn de eerste punten die Arends binnenschiet als hij terugdenkt aan IJsland.

In januari 2015 tekende hij daar een contract bij subtopper Keflavik ÍF. ‘Een Nederlandse zaakwaarnemer belde me. De club was op zoek naar een keeper uit Nederland en ze wilden bij voorkeur mij. Ze hadden een aantal video’s bekeken en een contract lag klaar. Telefonisch is alles rondgekomen’, vertelt hij in gesprek met ELF Voetbal.

Vliegtuig
Daarop stapte Arends in het vliegtuig naar Reykjavik. ‘Maar het vliegveld ligt eigenlijk in Keflavik, een halfuur van de hoofdstad. Een rustige, kleine stad met veel hotels. Ik wilde mijn buitenlandse voetbalwens graag vervullen en was benieuwd wat me te wachten stond.’

De eerste twee maanden verbleef hij in een hotel, daarna kreeg hij een appartement in het stadje met ruim achtduizend inwoners. ‘De competitie begon pas in mei. Tot die tijd speelden we wedstrijden in met name indoorhallen.’

Fysiek
Voetbal op IJsland is vooral fysiek. ‘De spelers waren allemaal kleerkasten. Ze zaten meer in de fitnessruimte dan op techniektraining. Elke ploeg had zes, zeven goede spelers die makkelijk in de top van de Jupiler League zouden meedraaien. Maar de rest, inclusief de jongens op de bank, kon nauwelijks de Hoofdklasse of Eerste Klasse aan. Dat waren vaak de jongens uit de jeugd.’

‘Dat was een probleem op de training. Wil je een hoger niveau halen, dan ben je afhankelijk van de breedte van de selectie. Al is het voetbal de laatste jaren steeds meer in opkomst. Iedereen sport. Bijna iedereen voetbalt, ook de meisjes. Knap om te zien wat een land met ruim 330.000 inwoners op sportgebied heeft geregeld.’

Geld
Maar niet alles was hosanna. ‘Ik kan zoveel verhalen vertellen. Zo speelden we een bekeruitwedstrijd tegen een ploeg waarvan ik de naam niet kan uitspreken (Fjallabyggðar KF, red.). Die namen daar waren sowieso niet uit te spreken, geen klinkers. Normaal zouden we daarheen vliegen, maar we gingen met de bus. Zo zouden we namelijk geld besparen, zodat ook de IJslandse jongens in het team met het vliegtuig op trainingskamp naar Spanje konden.’

‘Als we naar Fjallabyggðar zouden vliegen moesten die jongens de reis naar Spanje deels zelf betalen. Nu zaten we twaalf uur in de bus over kronkelige wegen langs de kust, reden we zeven kilometer over een rooster met overal water om ons heen.’

ANWB
‘Ik vergeet ook niet dat ik pech kreeg in de sneeuw. Belde ik de IJslandse ANWB. Ze kwamen als het stopte met sneeuwen. Ben ik naar huis gelopen. Twee dagen later is mijn auto gerepareerd en in de tussentijd moest ik alles met de taxi doen. Bij elk benzinestation moet je overigens verplicht tanken, omdat het volgende benzinestation anders te ver weg ligt.’

‘Helaas kreeg ik problemen met het uitbetalen van mijn salaris. Ik moest vaak naar de voorzitter, die meer kleine afspraken niet nakwam, zoals werk voor mijn vriendin. Toen het seizoen was beëindigd, keerden we terug naar Nederland.’

Denemarken
Eigenlijk zou Arends helemaal niet naar IJsland gaan. Na vijf jaar FC Oss in de Jupiler League leek hij in de zomer van 2014 te verkassen naar Denemarken. ‘Ik liet meerdere opties in Nederland en Duitsland lopen, omdat ik graag naar het buitenland wilde.’

‘Met FC Vestsjaelland was ik rond over een tweejarig contract. Ik trainde al mee, totdat ik van het trainingsveld werd geplukt. Mijn overschrijving was afgewezen. De KNVB had me aangeraden om me na het aflopen van het contract bij FC Oss als back-up aan te melden bij een amateurclub. Dat deed ik bij DFS in Opheusden, waar ik toen woonde.’

Moeilijk
‘Ik mocht echter niet voor twee clubs in dezelfde periode tekenen. Drie landen in Europa deden daar moeilijk over. De Deense bond was er daar één van. In september bleek echt niets mogelijk en sloot ik enkele maanden aan bij DFS. Achteraf misschien maar goed, want FC Vestsjaelland degradeerde en is inmiddels failliet.’

Na zijn terugkomst uit IJsland tekende Arends bij Spakenburg. ‘Als tweede keeper, dat vond ik geen probleem. Vorig jaar zou ik eerste keus zijn, maar een week voor de seizoenstart liep ik wondroos op in mijn elleboog en miste ik de eerste serie duels.’

Spuit
‘De trainer vroeg of ik een spuit in mijn arm wilde zetten, want hij was niet tevreden over mijn vervanger. Dat deed ik, maar die andere jongen bleef staan. Na een aantal weken hoorde ik dat die situatie niet zou veranderen. Al keepte ik toch nog enkele duels voor de winterstop.’

‘In de eerste wedstrijd van de tweede seizoenshelft tegen De Treffers scheurde ik mijn enkelbanden. Direct einde seizoen. Spakenburg wilde door die blessure nog niet beslissen over mijn toekomst. Ik hakte toen zelf de knoop door. Er was ook voortdurend een hoop gezeur en chaos met de degradatie als bitter eind.’

Reistijd
Bij Kozakken Boys werd hij met open armen ontvangen. ‘Vanaf het begin zit ik hier op mijn plek. Een leuke club. Ik stroomde gemakkelijk in binnen een ploeg die nauwelijks was gewijzigd. De reistijd van vijftig minuten vanuit mijn woonplaats Ede is goed te doen.’

‘Ik werk nu als hotelmanager bij het bedrijf van mijn broer en schoonzus in Barneveld. Een kleinschalig hotel met zes kamers bij een paardenbedrijf waar we ook vergaderingen en feesten organiseren. Dat bevalt me goed. Het is druk, maar ik zie me deze combinatie nog wel even volhouden, haha.’

In het magazine van onze mediapartner ELF Voetbal wordt maandelijks veel aandacht besteed aan de Tweede Divisie. Meer informatie hierover vind je hier.