achilles-29 afc barendrecht de-dijk de-treffers excelsior-maassluis gvvv hhc ijsselmeervogels katwijk koninklijke-hfc kozakken-boys lienden lisse rijnsburgse-boys sparta-ii tec vvsb

Nieuws 9 oktober 2017 om 14:55

‘Mensen kenden me al met één oog en ik ben er nooit door gepest’

Julian Agatowski werd als kind getroffen door een zeldzame vorm van oogkanker. Het weerhoudt de middenvelder van Kozakken Boys er niet van om nog steeds te dromen van een profcarrière.

 

De 24-jarige Agatowski praat openlijk over zijn handicap. ‘Ik weet niet anders. De periode met twee ogen en operaties kan ik me niet meer herinneren. Toen was ik echt te jong (anderhalf jaar, red.)’, zegt hij in gesprek met ELF Voetbal. Op verzoek trekt hij zijn oogleden aan de rechterkant uit elkaar. Er verschijnt een holle ruimte. ‘Sommige mensen vinden dit eng. Ik doe er niet moeilijk over. Iedereen mag dit zien.’

Agatowski was anderhalf jaar oud toen hij werd getroffen door het retinoblastoom, een aandoening aan het netvlies die voorkomt bij kinderen onder de vijf jaar. ‘Via foto’s was te zien dat mijn oog geen licht terugkaatste, waardoor mijn ouders naar de huisarts gingen. Na een aantal doorverwijzingen bleek in het VUmc in Amsterdam dat de tumor kwaadaardig was en verwijderen de enige optie.’

‘Ik ben in totaal vijf keer geopereerd. Eerst twee keer in het VUmc in Amsterdam, daarna drie keer in het UMC in Utrecht. Telkens ingrepen van drie tot vier uur. De artsen hoopten via een implantaat dat mijn rechteroog mee zou bewegen als mijn linker bewoog. Negen maanden na de eerste operatie bleek dat mijn lichaam het implantaat afstootte. Tijdens het verwijderen van het oog werd ook een spier doorgeknipt waardoor mijn ooglid bleef hangen.’

Kunstoog
Een kunstoog bracht geen uitkomst. ‘Ik had aan hekel aan dat ding. Het zat ook helemaal niet lekker. Ik was een jaar of twee toen ik hem inkreeg. Toen ik dat echt besefte was ik inmiddels zes en wilde er zo snel mogelijk vanaf. Ik slikte het oog zelfs in, maar toen heeft mijn moeder hem weer uit de wc gehaald. Daarna verstopte ik het oog telkens en wist ik zogenaamd niet waar hij was gebleven. Na een week of zes besloten we dat het niks zou worden.’

‘Mensen kenden me al met één oog en ik ben er nooit door gepest. Om me heen toonde iedereen respect. Ik voelde me absoluut geen buitenbeentje. En tja, die grapjes, daar kan ik wel tegen.’

Feyenoord
Liefst tien jaar maakte Agatowski deel uit van de jeugdopleiding van Feyenoord. ‘Negen jaar was ik toen ik als eerstejaars E-junior werd aangenomen. Ik werd gescout bij Spartaan’20. Ik kwam telkens een ronde verder, maar hoorde toen niets meer. Mijn ouders zeiden op een dag dat ze een verrassing voor me hadden. Nadat we in de auto waren gestapt en bijna op Varkenoord (jeugd- en trainingscomplex Feyenoord, red.) waren, kreeg ik het door.’

Agatowski maakte deel uit van een toplichting in Rotterdam-Zuid. Op verzoek lepelt hij de sterkste basiself van de toenmalige Onder-19 op. ‘Boy de Jong in het doel. Achterin Jordy van Deelen, Terence Kongolo, Mats van Huygevoort en Lucas Woudenberg. Middenveld met Tonny Vilhena, Matthew Steenvoorden en Joey Sleegers en voorin Elvis Manu, Anass Achahbar en Jean-Paul Boëtius. Elk jaar betekende dat hard werken, maar ik stroomde telkens door. Het betekende wel dat het superlastig werd om een plek af te dwingen in de uiteindelijke selectie.’

Basisploeg
Aan zijn afscheid bij Feyenoord hield hij een vervelende smaak over. ‘Mijn seizoen als tweedejaars A-junior was erg belangrijk. Doordat Tonny Vilhena vervroegd doorschoof naar de eerste selectie, kwam er een plekje vrij in de basisploeg als linkshalf. Het ging best goed. Damien Hertog (toenmalig trainer Feyenoord Onder 19, red.) liet al doorschemeren dat er wellicht een mogelijkheid lag eerst naar Excelsior te gaan.’

In januari sloeg echter het noodlot toe. ‘Ik scheurde tijdens het thuisduel met Willem II mijn enkelbanden af. Net in de periode waarin selecties vol beginnen te stromen. Ik hoorde niets meer van Feyenoord, niets van Hertog en was na tien jaar clubloos. Dat kwam bij mij als een mentale tik aan.’

Fysiotherapie
Agatowski koos voor een maatschappelijke carrière. Trainer Giovanni Franken (‘hij droeg veel bij aan mijn ontwikkeling’) haalde hem naar het ambitieuze RVVH uit Ridderkerk en tegelijk startte hij een hbo-opleiding Fysiotherapie, die hij deze zomer afrondde. ‘Weet je waar ik stage heb gelopen? Bij Feyenoord. Een halfjaar. Bijzonder om de andere kant op Varkenoord mee te maken. Ik zat plotseling in dezelfde kamer als de trainers, bij wie je eerst op knikkende knieën voorzichtig op de deur klopte.’

Nu werkt hij als fysiotherapeut in een verpleeghuis en revalidatiecentrum in Vlaardingen. ‘Eerst als vakantiewaarneming, nu als zwangerschapsvervanging tot het einde van het jaar. Hopelijk kan ik daarna ergens een vaste aanstelling krijgen.’

Een betaald voetbalcarrière heeft hij nog niet afgeschreven. ‘Het geluk zat tot dusver niet mee. Op 1 december 2013, de datum vergeet ik nooit meer, raakte ik tijdens een wedstrijd met RVVH geblesseerd. Ik stond na afloop in de kantine toen de trainer (Giovanni Franken, red.) belde of ik even naar de kleedkamer wilde komen. Had hij een brief voor een proeftraining bij Jong Sparta Rotterdam in de hand.’

‘Omdat ik last bleef houden van mijn knie, liet ik eerst een onderzoek doen. Bleek de achterste kruisband van mijn rechterknie afgescheurd. Lag ik er vijftien maanden uit. Het lijkt of het op de één of andere manier niet mag, maar zoiets overkomt je. Ik geef niet op.’

Het volledige interview met Julian Agatowski is te lezen in de nieuwste editie van ELF Voetbal.

Tweede Divisie
Op social media